Crysis 2 struikelt, maar krijgt verwoesting spectaculair goed
Crysis 2 valt door zwakke AI, een rommelig verhaal en kleinere levels, maar de weergave van een verwoest New York is een triomf. Als je het spelthema van vernietiging omarmt, zijn er momenten die soms het origineel overtreffen.
Uit de archieven: dit verhaal verscheen oorspronkelijk in PC Gamer (UK) #279. Reinstall kijkt terug op pc-gaming; hier bekijkt Rick Crysis 2 opnieuw.
Crysis 2 doet veel dingen verkeerd: de AI is vaak dom, de plot is verwarrend, personages zijn clichématig, en de strakkere omgevingen plus een beperkt nanosuit remmen de emergente gameplay af die het eerste spel zo bijzonder maakte. Veel van Crytek’s keuzes voor het vervolg zijn verbijsterend. Toch is er één ding dat het uitzonderlijk goed doet: verwoesting. Van een ingetogen opening tot een apocalyptische finale is het verwoeste New York een meesterklas in rampenfictie. Als je vernietiging omarmt in plaats van ertegen te verzetten, kunnen delen van Crysis 2 zelfs bevredigender aanvoelen dan het origineel.
Je speelt als de Amerikaanse marinier Alcatraz, die binnen enkele minuten de helft van zijn peloton verliest aan de Ceph, ernstig gewond raakt en door Prophet de opdracht krijgt New York te redden. Crytek centreert het verhaal rond de nanosuit, die geleidelijk een geneesmiddel voor het buitenaardse virus synthetiseert, terwijl Alcatraz vooral de mobiliteit levert om de acties van het pak aan te sturen.
