Path of Exile 2 herdefinieert de lootjacht in action‑RPG's
Grinding Gear Games heeft de wereld vol mysteries gestopt die je ook na het einde van de campagne blijven laten jagen op loot, waardoor de game zelfs in early access de moeite waard is.
Path of Exile 2 voelt als een nieuw ijkpunt. Het is niet alleen een waardige sequel, de nieuwste update verdient nu al het recht om het een „next‑generatie action‑RPG” te noemen. Ik heb ontelbare uren in dit soort games gestopt en heb zelden iets zo ambitieus gezien—vooral niet van een titel die nog in early access zit met een campagne die nog niet af is. Grinding Gear Games zegt dat de campagne tegen het einde van het jaar af zal zijn, en PoE 2 is nu al een van de beste action‑RPG's die ik gespeeld heb, de toegangsprijs waard voordat het met versie 1.0 gratis te spelen wordt.
De game breidt de campagne uit met een eindspel‑lootjacht die bijna niet als grind aanvoelt, waarbij het onheilspellende wereldbouw en de lootjacht van Diablo 2 worden gecombineerd met de uitdagende gevechten van Elden Ring. Ontmoetingen kunnen meedogenloos zijn — een reusachtige gorilla kan je aan stukken slaan en tegelijkertijd een voorwerp droppen dat je hele personage transformeert. Eén klasse specialiseert zich zelfs in het temmen van monsters, wat het extra cathartisch maakt om te zien hoe die gorilla zich tegen vijanden keert.
De game staat vol ideeën die verder zijn doorgedacht dan bij andere titels in het genre, maar de duizelingwekkende complexiteit — vooral de uitgestrekte vaardighedensboom — vormt de grootste drempel. Als iemand die zelf nog veel moet leren, vind ik dat het de moeite waard is om erin te duiken.
